استیتمنت اثر:
(هموطن، واژه ای بسیار انگیزه بخش برای من،واژه ای که مرا گره می‌زند به ایران و وطن. چراکه دغدغه هموطن امروز برای من مانند دغدغه ایران است.
و کودکان ایران ، که از هر دسته و قومیتی عاشقانه دوستانشان دارم همیشه مرا به تفکر بسیار فرو می‌برده.
و زندگی،این واژه ستایش شده که برای منی که اگر بخواهم از دید میهن دوستی ام به این واژه نگاه کنم ،برای من این واژه در شادمانی وطنم گره خورده، و کدام گروه ، کدام دسته و قبیله بیش از کودکان توانایی شاد کردن، آینده سازی و زندگی سازی را دارند؟
و اما در این میهن زخم های بسیار خورده کودکان بسیار زیادی هستند که اگر در آینده سازی ایران نقش دانشمند، پروفسور یا استادی نداشته باشند، اما غرور و شرافت ایرانی آنها حتی اگر در تنگنا ترین شرایط ممکن باشند از بین نخواهد رفت.
مسئله همیشه بهترین زمانه شدن نیست بلکه بهترین در جایگاه و شرایط خود شدن است و گاه این بهترین بودن نیازی به کسب موفقیت ندارد ،بلکه از دست ندادن و تلاش برای نگهداری خود موفقیت است، چه بسا در بدترین شرایط با حساس ترین سن و سال.
حتی اگر دو پای آنهارا بگیرید شاید پرواز نکنند اما با دو پای دیگر ایستاده قدم برمی‌دارد تا غرور خود را نباخته و سربلندی درستی را به عنوان نشان از نسلی به نسلی دیگر منتقل کنند.)
