نوارکاست

سال تولید: ۱۴۰۴

«نوارکاست» نخستین فیلمی است که آن را به‌صورت کاملاً تک‌نفره ساخته‌ام؛ فیلمی ۱۲ دقیقه‌ای با روایتی خودزندگی‌نامه‌ای و خانوادگی که به زبان ترکی ساخته شده است. در مرکز فیلم، یک نوار کاست قدیمی قرار دارد؛ شیئی ساده که حافظه را نه به شکل نوستالژی، بلکه به شکلی فیزیکی و ملموس با خود حمل می‌کند: صدا، بافت، وزن یک نوار کاست و لرزش دست‌های پیرمردی سالخورده. غیاب صدای پدر روی نوار، هسته عاطفی فیلم را شکل می‌دهد؛ گاهی چیزهایی که تصور می‌کنیم برای همیشه باقی خواهند ماند از میان می‌روند، در حالی که جزئیات کوچک همچنان زنده می‌مانند.

در ارتباط با موضوع «ایرانی امروز»، فیلم از خلال تجربه یک خانواده ایرانی به حافظه، فقدان، روابط میان نسل‌ها و حضور گذشته در زندگی روزمره می‌پردازد. استفاده از زبان ترکی نیز بخشی از تجربه زیسته و واقعیت فرهنگی شخصیت‌هاست.
در پایان، خیاط همچنان به دوختن ادامه می‌دهد؛ برای من، این ادامه دادن استعاره‌ای از زندگی است: ما سکوت، فقدان و خاطرات را به ارث می‌بریم، اما جهان همچنان حرکت می‌کند و ما نیز با تمام چیزهایی که از دست داده‌ایم، به زندگی ادامه می‌دهیم.